Exules

打印 下载

Per ignem, ventum, saxum ambulaverunt,
Somnia portantes quae domum vocaverunt.
Silentium erat in caelo, terra lacerata,
Sed tamen movebantur, quamvis corda fessa.
Nulla tabula, nulla vexilla, nulla terra promissa,
Sed spes tenetur in manibus tremulis.
Et alicubi in nebula remota,
Sussurro vocat per dies fractos.
Exules — sed non obliti,
Errantes animae sub stellis.
Deus amans, esto prope illis,
Sana vulnera, cicatrices reconcilia.
Exules — sed adhuc credentes,
Quod misericordia ambulet ubi fines deficiunt.
Praebe eis tutamen, lucem, et refugium,
Regnet amor ubi metus impugnat.
Historiae sculptae in oculis lassis,
De domibus deletis et ultimis valedictionibus.
Sed tamen canunt in tonis quietis,
De pace quam numquam vere cognoverunt.
Fiat omnis alienus amicus,
Inveniat omnis exul finem.
Consolatio surgat ut sol matutinus,
Donec opus sanationis perficiatur.
Exules — sed non obliti,
Errantes animae sub stellis.
Deus amans, esto prope illis,
Sana vulnera, cicatrices reconcilia.
Exules — sed adhuc credentes,
Quod misericordia ambulet ubi fines deficiunt.
Praebe eis tutamen, lucem, et refugium,
Regnet amor ubi metus impugnat.
Aperiatur cor nostrum late,
His qui perdiderunt, qui fleverunt.
Benedicatur omnis gressus eorum,
Et inveniat omnis anima pacem et quietem.
Exules… sed non soli.